Sunday, 27 October 2013

اا

ایران بر سر دوراهی؟ به نظر می رسد که ایران در سیاست خارجی خود تجدید نظر کرده و بعد ازسی سال دست همکاری و همسویی به سوی کشور های باختری دراز کرده است . تلاش ایران برای بی ثمر کردن تحریم های گسترده باختر بی نتیجه ماند و ادامه این تحریم ها به منظره خوبی ختم نمی شود. انقلاب ایران که یک انقلاب سیاسی-فرهنگی بود و از همان روز نخست پاشنه آن بر روی مسائل فرهنگی و کیشی می چرخید و نه اقتصادی ؛ پیامد ش آن شد که در مقابل بایکوت ها اقتصادی ضربه پذیر شود. همکاری گسترده با چین و روسیه هم نتوانست نجات دهنده باشد برای اینکه سیاست این دو کشور در مقابل ایران یکی به نعل یکی به میخ بود. سی و اند ی است که مرگ بر شیطان بزرگ در گوش ایرانیان طنین انداخته و به آن عادت کرده اند. اکنون هنگام آن رسیده که خواسته یا نا خواسته باید با شیطان بزرگ دست داد و همگام و هم خوان شد. و حالاکه "از در صلح آمده اند نمی دانند که با قدم خوف بروند یا قدم رجا".

Thursday, 27 December 2012

جنبش های رنگی جنبش های رنکی یا انقلاب های مخملی ریشه در تاریخ دارند. ویژه گی این جنبش ها در قدرت و پویایی آنهاست . دیدیم که انقلاب های رنگی در دهه گذشته دولت های گوناگون بویژه در کشور های اروپای شرقی را سرنگون کردند. هنگامی که یک رنگ نماد یک جنبش و حرکت می شود به زبان ساده ایده و مرام آن را بیان می کند. با اینکه این جنبش ها ریشه در تاریخ دارند در زمان و عصر ما هم کاربرد دارد. در ایران هم جنبش های رنگی پدید آمدند که مهمترین آنها سپید جامگان به رهبری المقنع , سیاه جامگان به رهبری ایو مسلم خراسانی و سرخ جامگان به رهبری بابک خرمدین بودند. ویژه گی هر سه این حرکتها ضد اسلامی و ضد عربی و تازی بودند.

Tuesday, 5 April 2011

بحرین و لیبی

بحران و قیام های مردمی در کشور های عرب زبان آزمایش دیگری پیش پای کشور جهانخوار گذاشت. از این منظر میشود کشور لیبی و جزیره اشغالی بحرین را بررسی کرد. کشور لیبی وقتی اسیر ایتالیا یی ها بود، عمر مختار با کوشش ها ی فراوان آنها را از لیبی بیرون کرد. چندی بعد جناب سرهنگ قذافی کودتا کرد و تا کنون بیش از چهل سال است بر این کشور حکمروایی می کند. در زمان جنگ سرد سرهنگ قذافی از حمایت شوروی پشتگرم بود و مردمان کشور باختر او دیوانه میدانند. همگان به یاد دارند که خلبانان مستر ریگان قصر قذافی را ببمباران کردند و دختر کوچک او جانش را از دست داد. جناب سرهنگ پس از فروپاشی شوروی هوا را پس دید و با امپریالیسم کنار آمد و همین اواخر برنامه هسته ای خود را تحویل غرب داد و از همین راه بود که کشور های باختری کمی به برنامه ی هسته ای ایران پی بردند.
در کل نه مردم و نه سیاستمداران غرب دل خوشی از قذافی ندارند. اکنون که مردم لیبی از دست این دیکتاتور به تنگ آمدند و دست به قیام زدند ناتو به تکاپو افتاده تا شاید رژیمی دلخواه و همسو با باختر بر سر قدرت بیاورد. از همین پلاتفرم در ظاهر حمایت از مردم لیبی و در باطن سر کار آوردن رژیم دلخواه. اما وفتی دید که قیام کنندگان احتمال دارد رژیمی ندوستدار باختر بر سر کار بیاورند، کمی عقب نشینی کرد تا بلکم با قذافی مذاکره کند و از افتادن رژیم بدست افراطیان و واپسگرایان جلوگیری کند. تا انجایی که تونی بلر گفت بابا این قذافی با ما همکاری می کند و باید جوری با او کنار یاییم.
اما موضوع بحرین پیچیده تر است. امریکا در آنجا پایگاه نظامی دارد. خلیفه بحرین نوکر حلقه بگوش امریکا و انگلیس است. و مردم شیعه آنجا را بشدت سرکوب میکند. در اینجا اگر رژیم مردم را قتل عام کند تا هنگامی که موضع ایران این باشد که هست، غرب این قتل عام را به خاطر منافعش نادیده می گیرد.

Sunday, 4 July 2010

ترکیه آخرین شانس ایران

امپریالیسم جهانی عربده می کشد و ژاژ خایی می کند. و از هیچ کوششی برای تخریب کردن ایران فروگذار نیست. حرص و آز امپریالیسم و سگهای زنجیریش پایان ندارد. دایره تحریم ایران تنگ تر می شود. تاریخ و گذشته، چراغ راه آینده است. سیاست های کشورهای باختری در باره ایران گواه تکرار پروسه عراق در ایران است. "صدام یزید کافر" پیش از سقوطش به هرخانواده فلسطینی که عملیات انتحاری انجام می داد، یک میلیون دلار کمک کی کرد. پس از جنگ کویت همه چیزبر علیه این کشور تحریم شد. و در پایان آن شد که دیدیم.
اما ایران نسبت به عراق امتیاز هایی دارد. همسایه های ایران کمی تفاوت با همسایه های عراق دارند. همسایه های عراق ، سوریه است که ان موقع اختلاف شدید داشتند، کویت بود که بهش حمله مستقیم شده بود، عربستان تازی از حمله عراق وحشت داشت، و ایران تازه جنگ هشت ساله را تمام کرده بود. ولی همسایه های ایران ، بترتیب پاکستان را می شود به راحتی دولت مردانش ر خرید، افغانستان که میرود رژیمی مانند عربستان با شرکت طالبان تشکیل دهد. ترکمنستان ، استان آذربایجان شمالی و ارمنستان نقش اقتصادی مهمی ندارند. اما ترکیه برگ برده ایران است. و همین دیروز نماینده کشورهای اتحاد اروپا به رایزنی تازه ای با ترکیه آغاز کردند. در ظاهرهدف این گفتگو امتیاز دادن به ترکیه در رابطه با مسائل اتحاد اروپا است. ولی هدف اصلی این گفتگو ها دور کردن ترکیه از ایران است. سیاست ترکیه بر مبنای سیاست های میهن پرستانه است و هر کجا که ترکبه نفع دارد روی به آنجا دارد. همکاری با اسرائیل منافع زیادی برای ترکیه داشته است. همین چند سال پیش بود که اسرائیل عبدالا اوجلان رئیس پ ک ک را دست و کتف بسته تحویل ترکیه داد. و زمانی که باختریها به عراق حمله می کردند ، ترکیه برای همکاری و زیان رسیدن ا بخاطر از دست دادن بازار عراق از باختر پول جایگزینی و ضرر گرفت. یادم هست که سلیمان دمیرل آن هنگام گفت : دوستان غربی ما کمک مالی کنند و ما همکاری می کنیم. به خاطر حجم بالای مبادلات با ایران ، اگر این مبادلات قطع شود ضربه مهلکی به اقتصاد ایران خواهد آمد. در هر حال اگر کشور های غربی به این نتیجه برسند با تطمیع کردن ترکیه او را وادار می کنند که مرز بازرگان را ببندد. ترکیه به خاطر گذشته خود دل خوشی از اعراب ندارد و به همین بهانه با اسرائیل پیمان ها گوناگون بسته است. هنوز ترکیه فراموش نکرده است لورنس عربستان با جمع کردن قبایل تازی انها را بر علیه ترکیه شوراند و عربستان را جزو اقمار انگلیس کرد. به هر حال آیینده مشان خواهد داد.